Szukaj na tym blogu

sobota, 29 grudnia 2012

Portal dla aktywnych


Jak znaleźć czas na sport w czasach, gdy nie mamy czasu na nic? Jak być aktywnym fizycznie, gdy większość naszej aktywności często pochłania szukania miejsca i osób z którymi moglibyśmy pograć w piłkę czy pójść pograć w tenisa. Ktoś powie „ kiedyś po szkole to się grało do nocy”, ja powiem teraz gra się aż przegrzeje się konsola. Świat już dawno z reala (nie z Realu) przeniósł się na drugi koniec kabla. Nawet jeśli ktoś ze znajomych organizuje mecz piłki nożnej to powiadamia o tym na „fejsie” wrzucając nowe wydarzenie. Większość tych wydarzeń, na które zaproszenia otrzymujemy to otwarcie parasola w... nie ważne gdzie. Nowy portal www.sportowawarszawa.pl pomoże ruszyć się z domu, znajdzie miejsce do uprawiania sportu, pomoże założyć ligę, znajdzie trenera... nic tylko grać do nocy.    


„Pomysł serwisu powstał 2 lata temu, wtedy to wykupiliśmy domenę i zaczęliśmy pracować nad koncepcją portalu społecznościowego, który poukładałby coś, co jest nie poukładane w każdym dużym mieście, czyli sport – mówi Marcin Bańcerowski twórca serwisu sportowawarszawa.pl „Ogromny potencjał projektu został doceniony przez Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego, który swą dotacją wsparł jego stworzenie w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka - Dotacje na innowacje. Inwestujemy w waszą przyszłość (działanie 8.1), przeznaczone dla "najbardziej innowacyjnych projektów internetowych." Jak wiemy ludzie często rezygnują z aktywności fizycznej, bo bardzo ciężko odnaleźć miejsce, gdzie można znaleźć informacje o terminach i jakości imprez sportowych. Czasami ludzie dopiero koło 20 mogą rozejrzeć się za jakimś miejscem, żeby potrenować, a większość obiektów wtedy już nie działa - to wszystko sprzyja tłumaczeniu swojego lenistwa”- dodaje Bańcerowski.   

Tak więc portal jakby trochę zastępował nam kolegę "działacza" (Kaowca), którego nie zawsze mamy w swoim gronie. Taki znak czasów, że musimy wykraść trochę świata wirtualnego i włączyć go do realnego. Teraz to dzięki portalowi będziemy mogli umówić się na mecz i kiedy dopiero znajdzie się termin, hala, i wszyscy mailowo to potwierdzą dojdzie do płacenia za wynajem obiektu (hali, boiska, kortu). Chociaż można już umawiać się ze znajomymi na wspólne bieganie czy uprawianie innej dyscypliny nie wymagającej płatnej rezerwacji.


Ważną rzeczą dla osób uprawiających sport, będzie to, że dzięki portalowi będzie możliwe informowanie o odwoływaniu zajęć. Np. w sytuacji, gdy ktoś uczy się grać w tenisa, w nocy padał deszcz, recepcja w klubie czynna jest od godziny 8, ale już od 7 na korcie jest osoba odpowiedzialna za plac gry. Gdyby system był, już ta osoba mogłaby wprowadzić krótką wiadomość (która trafia do wszystkich) o stanie kortu i wtedy wiadomo, czy gonić przez pół lub całe miasto na 8.30 czy też nie. Ile razy zbieraliśmy się, żeby pograć w piłkę gdzieś na hali, a po przyjeździe było zamknięte?


Portal sportowawarszawa.pl promować będzie także mniej znane imprezy sportowe, na które wstęp jest często bezpłatny. „ W Warszawie jest bardzo dużo wydarzeń, w których mogliby uczestniczyć wszyscy warszawiacy, ale ze względu na małe możliwości promocyjne nie przyciągają tylu osób. W momencie kiedy każdy organizator doda imprezę przed nasz portal wszyscy, którzy są zainteresowani daną dyscypliną dostaną zaproszenie na swoje kalendarze, że tego i tego dnia coś się dzieje”- mówi pomysłodawca portalu. Dla tych, którzy chcą trenować niszowe sporty (jak frisbee czy sumo), także znajdą na tym innowacyjnym portalu informacje. Kolejną ciekawostką jest to, że trenerzy będą mogli budować swoje profile. Użytkownicy będą mogli je opiniować. Szkoleniowcy staną się więc dostępni podobnie jak obiekty - będzie można umówić się z nimi na daną godzinę bez potrzeby dzwonienia i pytania kiedy ma czas.


„Jestem przekonany, że ten system w dużej mierze pomoże użytkownikom w aktywności sportowej, a z drugiej strony poukłada obiektom wszystkie rezerwacje i do tego wypuści w sprzedaż wszystkie wolne terminy. To jest coś ciekawego co ze strony użytkowników i obiektów będzie atrakcyjnym produktem” – kończy Marcin Bańcerowski.

Warszawa jest pierwszym etapem wprowadzania serwisu. Następnym krokiem będą kolejne duże miasta w Polsce.

poniedziałek, 19 listopada 2012

Sparta czeka na seta

Siatkarki Sparty po ośmiu kolejkach I ligi zajmują w tabeli pierwszej ligi ostatnie miejsce z zerowym dorobkiem punktowym. Patrząc na tabelę w oczy razi także wielkie zero po stronie zdobytych setów...a raczej tych nie zdobytych. Spartankom przełamać nie udało się także w niedzielnym meczu z Wisłą Kraków. Mecz trwał nie wiele ponad godzinę i tradycyjnie już został przegrany 0:3. Jak długo trwać będzie ta fatalna passa?

Pierwszy set gospodynie zaczęły bardzo dobrze. Spartanki choć nie są faworytkami w żadnym meczu to utrzymywały kontakt z rywalkami, które przed tym meczem były o 6 miejsc w tabeli wyżej i miały 13 punktów więcej. Wyrównany mecz otrzymywał się do stanu 7:8. Następnie zespół z Krakowa blokiem zdobył punk na 7:9. Na to jeszcze Sparta potrafiła odpowiedzieć bardzo ładnym i mocnym atakiem ale zespół przyjezdny załapał się na pociąg na pośpieszny a Sparta nie miała tyle farta i jechała osobowym. Ostatecznie skończyło się na 14:25. 
Więcej emocji było w drugiej części gry. Tu już wydawało się, że pierwszy set w tym sezonie padnie łupem Spartanek. Gospodynie raz po raz wysuwały się na prowadzenie 7:5 i 8:7. Niestety miały też miały błędy w przyjęciu piłki lub w komunikacji przez co od wyniku 10:10 set był wyrównany. Co prawda stołeczny zespół następnie stracił trzy punkty do Wisły ale potrafił je odrobić. Do tego "Biała Gwiazda" popełniła błąd przy zagrywce i zrobiło się po 15:15. Dobre zawody rozgrywała Magdalena Gryko, która punktowała rywalki. Niestety mecze oraz sety wygrywa się w końcówce. Od wyniku 21:21 góra była Wisła, która drugą zaciętą partię zwyciężyła 22:25. 
Trzeci set wydawał się być formalnością, bo gospodynie wszystko co miały najlepsze tego dnia już zaprezentowały. Sparta co prawda raz wyszła na prowadzenie (4:3), ale to było na tyle. Były trener Sparty - Marcin Wojtowicz (a obecny trener Wisły) oraz była zawodniczka Ewa Śliwińska nie dali najmniejszych szans swojemu byłemu klubowi, zwyciężając trzecią partię 17:25.
Dla Sparty najważniejsze mecze będą dopiero w marcu przyszłego roku, dobrze byłoby zdobyć w końcu jakieś punkty, bo inaczej wtedy się przychodzi na treningi i z większa pewnością gra. Następny mecz przed Spartankami ze Stalą Mielec. Zespołem  który w siedmiu kolejkach zdobył jeden punkt i ma na koncie 6 setów. Jest to przedostatnia drużyna ligi. Jeśli nie przełamać się z nimi to z kim?  

P.S Jeszcze dwie obserwacje z wczorajszego meczu:
1. Zygmunt Chajzer jako spiker może pomoże przyciągnąć media na mecze Sparty.
2. Jak to jest, że więcej jest sympatyków siatkówki gości niż gospodarzy na meczach w Warszawie, są głośniejsi i lepiej zorganizowani?

Sparta Warszawa - AGH Galeco Wisła Kraków 0:3 ( 14:25, 22:25, 17:25) 

Po meczu  z Markiem Hertelem ( trenerem Sparty Warszawa)  

R.Z.: Panie trenerze jaki nastrój panuje w zespole?Czy po tylu porażkach zawodniczki jadąc na mecz nie kładą głowy pod topór i z góry zakładają porażkę? Jeśli mecz jest o 15.30 to nie mówią, że mamo wrócę na obiad za półtorej godziny, bo wszystko co nie zrobimy i tak skończy się 0:3. 

M.H.: Ja myślę, że po porażce zawsze gdzieś w głowie zostaje uraz. Jak jest walka, tak jak dziewczyny pokazały w drugim secie to niestety pojawiły się proste błędy w końcówce meczu to znów ta psychika siada. Nie da się ukryć, że jest nam potrzebny co najmniej set a nie mówię już o meczu. Ta pierwsza liga rzeczywiście bardzo wyrównana. Musimy być cały czas zmobilizowani. Istnieje cały czas obawa, że moje zawodniczki w podświadomości mają to, że mogą przegrać... znów mogą przegrać. 

R.Z.: Przed wami mecz ze Stalą Mielec czyli przedostatnią drużyną w I lidze. To chyba najlepsza ekipa na przełamanie?
M.H.: Ja już kolejny mecz liczę, że nam się uda. Tu jak kibice widzieli w drugim secie zabrakło nam niewiele. Gdybyśmy to wygrali mogło by być różnie bo może byśmy dostali większej werwy, bo wiadomo zwycięstwo buduje... Co do Stali to zgadzam się, że jeśli nie wygrywać z kimś kto dopiero "ugrywa" punkt lub set to gdzie wygrywać?! Dlatego będziemy się maksymalnie mobilizować i trenować nad tymi rzeczami nad którymi mimo, że pracujemy to cały czas nam kuleją. Wiadomo, że przy złym przyjęciu zagrywki nie możemy wyprowadzić skutecznego ataku.To są takie nie wymuszone błędy. 

R.Z.: Myślał Pan już co zrobić w przerwie po pierwszej rundzie, kiedy na waszym koncie nadal będzie zero? 
M.H.: Czynimy starania w sprawie jakiś wzmocnień. Są to trudne rozmowy, bo wszystko opiera się o jakieś pieniądze. Pojawiają się jednak możliwości wzmocnień. Jednak ja patrze na to nad czym aktualnie pracuje, staram się maksymalnie koncertować i pracować na przyjęciem bo to jest nasz newralgiczny punkt. 

 


  


wtorek, 13 listopada 2012

Igrzyska studentów pierwszego roku

Za nami 49 Varsoviada czyli Igrzyska studentów pierwszego roku. Ta impreza sportowa tym różni się od innych tym, że można w niej wziąć udział tylko raz w życiu będąc właśnie świeżo upieczonym studentem. Kolejną ciekawą obserwacją jest to, iż mimo mniejszej liczby studentów frekwencja z roku na rok utrzymuje się na poziomie tysiąca uczestników. Rywalizowali oni w siedmiu konkurencjach (koszykówce, siatkówce, piłce nożnej, pływaniu, ergometrze wioślarskim, tenisie stołowym oraz biegach przełajowych). Wszystko rozgrywało się na gościnnych terenach AWF.

W zawodach głównie udział biorą uczelnie państwowe jak Uniwersytet Warszawski, Politechnika Warszawska, AWF, SGH, czy SGGW chociaż swoich zawodników wystawiła także i prywatne uczelnie jak np. Akademia Leona Koźmińskiego (faworyci i zwycięzcy turnieju koszykarskiego wśród kobiet, wśród mężczyzn górą był AWF!) Tradycyjnie największą popularnością cieszyła się piłka nożna (którą zwyciężyła Akademia Obrony Narodowej). Najbardziej emocjonująca była siatkówka w której wśród pań wygrały zawodniczki AWF a wśród mężczyzn "Inżynierowie" z PW. Chociaż nie ma co ukrywać, że poziom sportowy był bardzo wysoki to liczyła się sama rywalizacja.Dodatkowo wydaje się, że kolejną wartością tej imprezy jest możliwość poznania się żaków z różnych szkół. "Mamy dużo studentów, którzy przyjeżdżają uczyć się do Polski" - powiedział Rafał Jachimiak z AZS Warszawa organizatora Varsoviady. "Są to osoby głównie z Europy Wschodniej, często ciężko wymówić nazwisko zawodnika ale to dobrze, że Ci którzy tu przyjeżdżają znajdują także inny sposób na życie, czyli biorą udział w zawodach".
Również klimat panujący na "Varsoviadzie" jest czymś szczególnym. Impreza, która miała już 49 edycji przepuściła przez tryby swojej rywalizacji kilka pokoleń ludzi, którzy wciąż są zaangażowani w sport akademicki. "Podczas zawodów rozmawiałem z trenerem lekkiej atletyki, który startował w Varsoviadzie na początku lat 70-tych jeszcze na Agrykoli" - mówi Rafał Jachimiak współorganizator Varsoviady - "Zajął wtedy pierwsze albo drugie miejsce w biegach i bardzo miło to wspominał. Często ludzie, którzy kiedyś startowali przychodzą tutaj żeby na pomóc w organizowaniu kolejnych edycji albo po prostu żeby popatrzeć jak inni startują, niektórzy trenerzy też tu brali udział- jest to bardzo fajne"
Podczas 49 edycji turnieju, Wyższa Szkoła Menedżerska w turnieju siatkarskim chciała ominąć przepis mówiący o tym, że grać mogą tylko studenci pierwszego roku. Po weryfikacji organizatorzy doszli do tego, że jeden z "Menedżerów" grał już w Akademickich Mistrzostwach Polski, nie mógł być więc być studentem pierwszego roku. Ucierpiał na tym cały zespół, gdyż wszystkie mecze zweryfikowano jako walkower. Na szczęście był to tylko incydent ale i zarazem przestroga dla tych, którzy chcą kombinować.
Za rok 50 edycja, AZS zapewnia że dba o to żeby nie wpaść w rutynę i planuje coś specjalnego na jubileuszową Varsoviade.  




  

niedziela, 11 listopada 2012

"Warszawskie rugby dalej szuka dna"- wywiad z Krzysztofem Folcem

Gdzieś z boku wielkich obchodów związanych z obchodami Święta Niepodległości rozegrano "Turniej Niepodległości" w rugby siedmioosobowym. Miejscem zmagań było boisko AWF. Do rywalizacji stanęły dwie młodzieżowe reprezentacje Polski, AZS AWF, Skra, AZS Politechnika Warszawska oraz Orkan Sochaczew. Do tego derbowy pojedynki rozegrały panie z Laidis Frogs oraz Syrenki Warszawa. Wśród Panów zwyciężyła Reprezentacja Polski, która pokonała Orkan 29-19. Dwumecz Pań zwyciężyły Syrenki. Zapraszam na wywiad z trenerem Krzysztofem Folcem- trenerem reprezentacji Polski, byłym zawodnikiem AZS AWF i byłym trenerem klubu z Bielan.

R.Z.:  To już rugbowe ostatki w naszym kraju. Jakby trener ocenił poziom turnieju i poziom jaki zaprezentowała Pana reprezentacja? 

K.F.: Ostatki, ale jeszcze jedziemy za dwa tygodnie na turniej do Kiszyniowa. Dlatego specjalnie nikogo nie powołałem z Orkana Sochaczew, żeby chłopaków mieć na oku. Trochę tak się śmialiśmy, że więcej reprezentantów mieliśmy w Orkanie i tam mieli więcej czasu żeby pograć, bo tu wielu zawodników po wczorajszej ligowej kolejce nie dojechało. Wiadomo logistyczne problemy. Co do drużyn to grały na niezłym krajowym poziomie. Z turnieju jestem zadowolony, była piękna pogoda, chłopaki pograli i zdobyli kolejne doświadczenie przed następnymi grami.

R.Z.: Warszawskie zespoły wypadły słabo. AZS AWF ostatnie miejsce z kompletem porażek, przed nimi Skra. Czy to jest obraz tego czym aktualnie stołeczne rugby dysponuje? 

K.F.: Niestety wydaje mi się, że warszawskie rugby dalej szuka dna i dalej go nie osiągnęło. Od trzech lat jest na równi pochyłej. AZS AWF zajmuje ostatnie miejsce wszędzie gdzie gra i to dostaje jakieś łomoty! To trzeba powiedzieć uczciwie , bo to nie są porażki minimalne tylko łomoty przeważnie do zera. Boleje nad tym strasznie, bo jestem z tym klubem związany emocjonalnie i ciężko mi o tym mówić. Co do Skry to ma swoje problemy ale gra na pewnym poziomie od kilku lat i oni na szczęście nie obniżają swojego pułapu. Podczas turnieju nieszczęśliwie przegrali z Orkanem, bo prowadzili i więcej mieli z gry ale posiadali miej doświadczony zespół... więc mały plusik dla Skry. Natomiast AZS niestety jak zwykle...

R.Z.: Jest pan zaangażowany w projekt Legia rugby. W czerwcu było głośno w sprawie powstanie zespołu. Ostatecznie jednak nie zgłosiliście się do ligi. Na jakim etapie teraz jest drużyna rugby Legii? 

K.F.: Niestety wszystko toczy się "pomalutku" muszę powiedzieć. Myślałem, że będzie większa energia, większy zapał. Ja ten zapał mam. Powiedziałem, że stworzę tam jedną drużynę kadetów natomiast postawiłem warunek, że oni muszą stworzyć jeszcze dwie drużyny młodzieżowe. Wtedy pracowalibyśmy z trzema rocznikami, bo jeśli chcemy odbudować warszawskie rugby to inwestycja w młodzież to jedyna droga. We wtorek mamy spotkanie z burmistrzem Bemowa tam mamy mieć udostępnione boisko dla rugbystów Legii. Myślę, że Legia jest marką w Warszawie i tym możemy tą młodzież przyciągnąć. Jeśli pojawi się masa to my postaramy się z niej zrobić jakość. Tylko, że jest to program na lata. 


  




sobota, 10 listopada 2012

"Wszystko jest fajne do momentu..." - wywiad z Grzegorzem Machnackim trenerem MUKS Praga

Boisko przy Kawęczyńskiej na Szmulkach pełne jesiennego słońca. Na sztucznej trawie toczy się się mecz I ligi kobiet pomiędzy: MUKS Praga ( białe stroje) i Sztormem Gdynia. Zespół z Trójmiasta tak jak ma to w nazwie, przywiózł ze sobą ostry wiatr... chyba 10 w skali Beauforta. Która jest minuta meczu można sprawić patrząc w górę na zegar umieszczony na Bazylice Najświętszego Serca Jezusowego. Na placu gry dużo zaangażowania, walki i  krzyku, po udanych i nie udanych zagraniach. Sędzina gwiżdże w sobotnie przed południe po raz ostatni. Zarazem jest to ostatni ligowy mecz rundy jesiennej. Jest wynik 0:0. Gospodynie czują większy niedosyt. Zapraszam na wywiad z trenerem "Prażanek" - Grzegorzem Machnackim.   

R.Z.: Panie Trenerze gdybyśmy ten mecz mieli opisać jako spektakl i podzielili na dwa akty. To jakby pan ocenił poszczególne części i która odsłona przedstawienia była ciekawsza? 

G.M.: W pierwszej części moje zawodniczki nie mogły przyzwyczaić się do warunków jakie panowały. Wiatr, który tu dość mocno momentami wiał sprawił, że dziewczyny nie umiały się w tym odnaleźć. Było dużo niecelnych podać, dużo niedokładnych zagrań z którymi nie mogliśmy sobie poradzić. Sztorm natomiast lepiej wykorzystał te warunki. W drugiej połowie natomiast złapaliśmy już... ten wiatr w żagle i nasza gra była zdecydowanie lepsza. Stożyliśmy sobie kilka dogodnych sytuacji ale niestety nie potrafiliśmy ich wykorzystać. 

R.Z.: Dopisujecie sobie 1 punkt, po 9. meczach macie ich 14. na koncie. Pana zespół zajmuje obecnie trzecie miejsce w I lidze grupie północnej. Taki wynik zadowala klub? 

G.M.: Na ten sezon postawiliśmy sobie za cel żeby zespół spokojnie utrzymał się w lidze.W naszej grupie tabela jest mocno spłaszczona i wszystko może się zdarzyć ( między 8 miejscem a 3 miejscem są 3 punkty różnicy - przyp. R.Z). Jedynym faworytem jest Zagłębie Lubin - które jest mocnym, poukładanym zespołem i najprawdopodobniej poradzi sobie w naszej grupie.

R.Z.: Na trybunach siedziało zaledwie kilkanaście osób. Jakby Pan przedstawił swoja drużynę większej grupie kibiców. 

G.M.: Mamy bardzo młody zespół taki mix młodości z młodością. Najbardziej doświadczone zawodniczki, które jeszcze pamiętają czasy starej ekipy gdy Praga grała w Ekstraklasie to:  Magdalena Zduńczyk i Angelika Markowska. "Najstarsza" w moim zespole jest Angelika rocznik 86. W tej chwili zespół jest młody i jest cały czas odmładzany. Bazujemy na wychowankach, bo nie stać klubu na to żeby sprowadzać zawodniczki i je tu utrzymywać. Tak jak wspomniałem bazujemy na naszych zawodniczkach ale wszystko jest fajne do momentu do kiedy się uczą, bo potem trzeba iść do pracy i brakuje miejsca na sport. Na szczęście u nas w klubie praca z młodzieżą wygląda bardzo dobrze, osiągamy sukcesy tylko problem się zaczyna kiedy dochodzimy do wieku seniora.

R.Z.: Męska pierwsza liga w nie których klubach co do treningów nie różni się od Ekstraklasy. Zajęcia 5 razy w tygodniu, wyjazd na mecz w sobota- niedziela. Z jakimi problemami na co dzień musi mierzyć się MUKS Praga? 

G.M.: O jednym już wspomnieliśmy czyli, że dziewczyny często stoją przed dylematem czy wybrać piłkę czy prace. Drugi problem to ten iż nie mamy własnego boiska i musimy go wynajmować na treningi 3 razy w tygodniu. Jeśli chcielibyśmy dostosować zajęcia do zespołu to nie jesteśmy w stanie, bo mamy sztywne godziny i jeśli, któraś zawodniczka ma szkołę w tym momencie to wiadomo, że wybierze lekcje. 

R.Z.: Nie dawno były wybory w PZPN. Czy myśli Pan, że kobieca piłka po tych zmianach zostanie lepiej traktowana w związku? Jakiś międzynarodowy turniej kobiet w Polsce miałby szanse się odbyć. Żeby kibice znali więcej zespołów niż Medyka Konin i...

G.M.: ...Unie Racibórz ( śmiech). Liczymy tak jak wszyscy, że te zmiany pójdą na plus. Wierzymy, że te furtki szerzej nam się szerzej się otworzą. Piłka nożna kobiet staja się coraz bardziej popularna wśród najmłodszych. To nie jest już taki ewenement tak jak 11 lat temu, kiedy widzieliśmy dziewczynę grającą w piłkę na podwórku.My jeździmy po różnych turniejach i obserwujemy i jeśli któraś chce grać w piłkę wtedy nie ma problemy... przychodzą i grają.   

  

    
      

 


poniedziałek, 5 listopada 2012

"Akademia produkuje,kształci,szlifuje" - wywiad z Marcinem Wojciechowskim z Akademii Artura Siódmiaka

W Warszawie Artur Siódmiak jeden z najbardziej znanych polskich piłkarzy ręcznych rozpoczął serię swoich Camp'ów, które promować mają piłkę ręczną i "Akademię Siódmiaka". Trzeba przyznać, że inauguracja przebiegła z dużym rozmachem, zainteresowanie ze strony dzieci mimo długiego weekendu dopisało, no i do tego sam Torwar nie jest tak łatwo wynająć. Ponieważ jak najbardziej jestem za tym żeby gwiazdy promowały sport wśród dzieci to jednak sceptycznie podchodzę do prywatnych szkółek. W Warszawie jest Agrykola, Warszawianka, AWF - tam powinni być zapraszani byli zawodnicy, tam powinni pomagać wykuwać talenty. Teraz jednak każdy może otworzyć swoją szkółkę i o ile Artur Siódmiak ma doświadczenie taki to pan "Szczypiorniakowski" też może założyć szkółkę, zbierać wpisowe od rodziców i mając mgliste pojęcie o piłce ręcznej nie nauczyć ich niczego. Swoje wszystkie wątpliwości postanowiłem rozwiać w rozmowie z Marcinem Wojciechowskim z Akademii Artura Siódmiaka, który jest jakby prawą ręką "Siudyma". Zapraszam.

R.Z.: Całą historię trzeba zacząć od początku. Jak wyglądało rozpoczęcie pana współpracy z Arturem Siódmiakiem? 

M.W.: Cztery miesiące temu Artur wrócił z Niemiec, gdzie skończył karierę zawodniczą. Co prawda jeszcze nie oficjalnie, bo oficjalna część jeszcze się odbędzie, już nie długo będzie o tym można usłyszeć, gdyż to będzie duże wydarzenie w którym weźmie udział kilku znakomitych sportowców nie tylko z piłki ręcznej i nie tylko z Polski. Po jego powrocie, długo rozmawialiśmy o tym, że po zakończeniu kariery wielu sportowców gaśnie razem topnieniem parafiny w tej świecy. Artur mi powiedział, że wiele się u niego wydarzyło kiedy był zawodnikiem, kiedy drużyna Wenty to wszystko zdobywała, potem pomyślał o tym, że drużyna się dewaluuje, każdy zaczął robić swoje, ekipa się rozczłonkowała po klubach nie tylko polskich ale i zagranicznych a Polacy mają jeszcze gęsią skórkę kiedy myślą co się działo w ramach tej ekipy. I powiedział, że zawodniczo przychodzi taki czas kiedy trzeba powiedzieć dość ale nie odwieszę koszulki i butów na kołku. Przyjrzał się systemom szkolenia dzieci w Niemczech i Norwegii, bo tak na prawdę najmłodsi są solą i oni będą stanowić o kadrze za kilka lat. Powiedział mi wtedy, że ma ogromny problem wprowadzić taki program, żebyśmy bawili się w piłkę ręczną. Żeby tak 20-30 procent czasu to piłka ręczna a reszta to zabawa- ćwiczenia ogólnorozwojowe. Chcielibyśmy to wprowadzać od 7,8 roku życia, tak żeby młody człowiek, kiedy już dojdą jakieś elementy gry na lekcji WF czy w sekcji nie miał z tym problemu, gdyż jest obyty z piłką. Ponieważ sam jestem pedagogiem uznałem ten pomysł za bardzo atrakcyjny. Widząc to jakie zamieszanie medialne jest wokół Artura może być tylko dobrze. Jego popularność, energia, i bycie tzw. trendy to jest to co trawi społeczeństwo w dobie facebooka, kolorowych naklejek itd. Imprezy same w sobie nie są już atrakcyjne. Musi tam być jakiś lep. W cudzysłowie takim lepem może być ktoś kto osiągnął bardzo wiele w sporcie jak Artur Siódmiak i możemy go przemycać jak np. sok z warzyw dzieciom które nie lubią marchewki i selera ale jeśli dodamy tam słodkiego jabłka to już jest lepiej. Wiem o czym mówię, bo sam to praktykuję z synem (śmiech). Artur jest pewną wartością w której przemycamy piłkę ręczną która była kiedyś tak popularna jak piłka nożna. Szczypiorniak był kiedyś wszędzie, na ulicach, na drzwiach garażu. W Gdańsku, gdzie była Spójnia i Wybrzeże to było ogromnie popularne, teraz śmiem twierdzić, że w wielu szkołach nie ma piłki ręcznej. Widzę też co się dzieje na wielu AWF gdzie piłka ręczna jest bo jest.  Pierwsze sukcesy tego Campu już mamy bo dzieci są tak szczęśliwe, że rodzice pytają gdzie można zapisać ich dzieci. One pójdą do szkoły za autografem do szkoły, ze wspólnym zdjęciem z Arturem, pochwalą się kolegom. Wydaje mi się, że Campami trzeba budować popularyzację piłki ręcznej, wspierać to w poszczególnych miastach działaniami Akademii, tak żeby się zainteresowały i przychodziły na systematyczne zajęcia a później żeby zawodnicy mogą przejść do innego klubu tak jak są szkółki piłkarskie Legii, Lechii czy jakiegokolwiek zespołu z Ekstraklasy, który ma młodzieżówkę i w końcu trafić do kadry.

R.Z.: Wspomniał Pan o klubach, czy to nie jest jakaś wada systemu, który panuje w Polsce, że teraz każdy może otworzyć sobie szkółkę i po swojemu prowadzić zajęcia? Czy nie powinno być tak, że jest jeden system szkolenia w Polsce, bo jeśli w Akademii zaczniecie idąc dobrym tropem uczyć dzieci podstaw czyli poruszania się po boisku i techniki a wieku 12 lat trafi do klubu Beta, gdzie trener postawi na siłe to może się wszystko rozmyć. Czy jest miejsce w Polsce na Akademie i na starsze kluby jak Agrykola?

M.W.: Kluby w naszym kraju robią bardzo dobrą robotę, ale potrzebne są dwie warstwy. Artura Siódmiaka potencjał, który ma zachęcać małe dzieci, do tego żeby były z piłką "za pan brat", ona jest taka miękka, zabawka. Przychodzą na zajęcia, Artur kończy z nimi określony etap działalności do 12 roku życia. Potem przechodzą w sport kwalifikowany ale wchodzą tam przygotowane. Ale będzie to dzieciak wyposażony w elementarne umiejętności, żeby rozpocząć trening. Oczywiście dziś nie wiemy jeszcze w którym kierunku jeszcze to pójdzie. Na pewno jest dziura, od tego momentu kiedy zdobywa takich umiejętności jak zręczność, celność, zwinność, skoczność i nic się z tym nie dzieje ale już można się bawić z piłką. Kształtować określone cechy motoryczne , warto już myśleć o profilowaniu dzieciaka, pod względem szybkości, masy mięśniowej, korpulentny i próbować go w zależności przestawiać. W mojej ocenie pomysł Artura ma szanse zastosowania jako wypełnienie pewnej luki w systemie szkolenia.   

R.Z. Wiemy że trenować tu będą dzieci w wieku 8-12 lat. A jak prowadzone rozgrywki? Czy będą mecze rozgrywane z innymi warszawskimi zespołami, czy pojedynki tylko wewnątrz akademii?

M.W.: Na początkowym etapie stawiamy na trening przez zabawę, potem wybieramy te dzieci, które mówią o talencie. Dzielimy na zespół drużynę dziewczynek i chłopców, która rywalizować będzie w ramach Szkolnego Związku Sportowego czyli Akademia produkuje, kształci, szlifuje ale i wybiera oraz będzie miała swoją reprezentację w każdej kategorii wiekowej. To jest narzędzie motywujące do tego żeby nakręcać " mój kolega już tam jest", "dostał się do reprezentacji" i ten chłopiec i dziewczynka jadą z Arturem na mecz, jadą z nim na obóz. Tutaj już wchodzimy w taki pseudo sport kwalifikowany dzieci ale na tym poziomie najmniejszym, który dziś jeszcze jest "nieprofesjonalnie". On jest dobrze robiony merytorycznie ale trzeba go ubarwić. To już nie powinno być tak, że jedziemy komunikacją miejską  tylko powinno być trochę jak Barcelona, jakiś autokar itd.    

R.Z.: Kiedyś każdy kto chciał uprawiać sport szedł do klubu, dostawał buty, stój i trenował. Teraz tak nie ma. Teraz dziecko jeśli trenuje to musi mieć drogi sprzęt, kolorowe buty itd. To dla rodziców są duże wydatki. Ile będzie kosztowało zapisane się do Akademii Siódmiaka?

M.W.: Będą dwa systemy. Kiedy finansowanie jest ze środków samorządowych a drugi to po prostu składka miesięczna, która pokrywa cześć kosztów. Nie ukrywajmy, że nie da się się wszystkich kosztów przenieść na rodziców. Ten potencjał który Artur ma wykorzystujemy do tego, żeby pozyskać partnerów. Za jego osiągnięciami, przyjdą też sponsorzy, którzy będą chcili się ocieplić w blasku osiągnięć.Na pewno nie wszędzie uda się to zrobić samorządem bo nie wszędzie w swojej strategii ma promocje miasta przez piłkę ręczną. Podczas Camp'u funkcjonowało olbrzymie wsparcie Miasta Warszawa za co dziękujemy. Każde dziecko mogło otrzymać piłkę, koszulkę, zestaw obiadowy i robimy to zupełnie non-profit. Jest to typowa promocja. W przyszłości zakładamy różne rozwiązania, teraz o tym nie rozmawiamy bo ideą fix jest rozkręcenie naszego pomysłu i to co mówiłem na początku, żeby nie dewaluował się potencjał ekipy Wenty. 

  
   


czwartek, 1 listopada 2012

Festum omnium sanctorum

W dniu Wszystkich Świętych warto pamiętać o sportowcach których nie ma już z nami. O bohaterach małych i dużych aren sportowych, którzy odeszli zbyt wcześnie: m.in o Kamili Skolimowskiej, trenerze AZS Politechniki - Krzysztofie Kowalczyku, o rugbyście AZS AWF- Jarosławie Kundziku, Iwo Zubrzyckim - byłym zawodniku Polonii i Znicza Pruszków (który zmarł w tym roku a jego drużyna - Jeziorak Iława, gdy dowiedziała się o śmierci kolegi nie chciała grać meczu ligowego, za co została ukarana walkowerem), o Krzysztofie Jasińskim wychowanku Polonii i zawodniku m.in Olimpii Warszawa, który stał się legendą polskiego futsalu, o Kazimierzu Deynie, którego historie wszyscy znamy i wielu innych sportowcach. Do grona osób o których będziemy pamiętali zapalając znicz w dniu Wszystkich Świętych, dołączyli: 

Jerzy Kulej urodził się w 1940 roku w Częstochowie. Pod Jasną Górą uczył się pierwszego bokserskiego kroku w klubie Skra. Tam też wykrzesała się jego iskra do pięściarstwa. W prawdziwy ogień zamieniła się pod okiem Feliksa Stamma, u którego zadebiutował w reprezentacji Polski w 1958 roku. Sam o swoim trenerze mówił: "był naszym najlepszym przyjacielem, opiekunem". Jego kariera nabierała tempa, został wybrany najlepszym zawodnikiem Mistrzostw Polski Juniorów a rok później dotarł do ćwierćfinału Mistrzostw Europy w Lucernie. Zdecydował się na przenosiny do Warszawy, gdzie został zawodnikiem Gwardii. Następnym ważnym etapem były Igrzyska w Rzymie, na które Papa Stamm zabrał w wadze lekkopółśredniej Kuleja a nie Mariana Kasprzyka. Pierwszy międzynarodowy sukces osiągnął jednak w 1963 roku w Moskwie podczas Mistrzostw Europy. Na Igrzyska w Tokio w 1964 roku jechał w roli faworyta. Nie zawiódł, wygrał w pięknej walce z Frotowem. Za najwyższe miejsce na podium olimpijczycy obiecaną mieli premie 120 dolarów, ale dostali po 80. Za złoty medal z Meksyku w 1968 roku zarobił 300 dolarów i zegarek. Chociaż nie wiele brakowało a w ogóle nie pojechałby na Igrzyska, gdyż podczas obozu przygotowawczego, zawodnicy wyszli na miasto, a Kulej pobił czterech milicjantów (sam też był milicjantem walcząc dla Gwardii). Jednak zobowiązał się, że zdobędzie złoto... inaczej czekałby na niego surowy wyrok. Kibice liczyli na to, że Kulej pojedzie do Monachium i zdobędzie swoje trzecie Olimpijskie złoto, tak się jednak nie stało. Karierę zakończył mając niespełna 30 lat, w między czasie zdobył osiem razy mistrzostwo Polski (w latach 1961-1970). Jak sam powiedział w wywiadzie dla portalu bokser.org: "W walce z Niemcem Tiepoldem dostałem cios, po którym zrobiło mi się błogo, słodko w ustach. Nigdy wcześniej tak się nie czułem. To był sygnał, że czas kończyć". W trakcie kariery bokserskiej stoczył 348 walk, 317 wygrał, 6 zremisował i 25 przegrał. Nigdy nie był znokautowany, nigdy nie był liczony przez sędziego... Dopiero lekarze w szpitalu Bródnowskim 13 lipca 2012 roku odliczali słabnący puls Mistrza. Jerzego Kuleja nie znokautował żaden człowiek... udało się to wspólnym siłom chorób: czerniakowi, nie udanej operacji barku, zawałowi serca i udaru (w trakcie benefisu Daniela Olbrychskiego). Tak wiele trzeba  było na takiego gladiatora, który nie poddawał się nawet po udarze. Trenował żeby powrócić do sprawności fizycznej, ćwiczył z logopedą. Był stałym bywalcem Balu Mistrzów Sport, zagrał w kilku filmach. Z życia czerpał garściami.


Włodzimierz Smolarek - urodził się  16 lipca 1957 roku w Aleksandrowie Łódzkim. Wychowanek tamtejszego Włókniarza z którego trafił do Widzewa Łódź. To w właśnie tego klubu jest legendą. W Legii  Warszawa spędził tylko dwa sezony 1977-1979, zagrał w 18 meczach i zdobył 4 bramki. W reprezentacji Polski rozegrał 60 meczów i zdobył 13 goli. Do legendy przeszedł podczas Mistrzostw Świata w Hiszpanii w 1982 roku, a dokładnie podczas meczu z ZSRR. Kiedy nasz kadra broniła się, bo remis był sprzyjającym nam wynikiem, Smolarek zatrzymał piłkę w narożniku boiska rywali, stawał przy chorągiewce i "tańczył" nad piłką, kręcił kółka, zastawiał ciałem byle tylko zyskać cenny czas. Jak przyznał w wywiadzie dla Onetu zawdzięcza to pewnemu zawodnikowi z ulicy Łazienkowskiej 3, z którym miał przyjemność grać... "Tego zagrania nauczył mnie w Legii Kazimierz Deyna. Graliśmy z Zagłębiem Sosnowiec, prowadziliśmy i tuż przed końcem meczu Deyna krzyknął, żebym przytrzymał piłkę w rogu boiska, koło bramki przeciwnika. Przypomniałem sobie o tym na mistrzostwach". Do Legii trafił w z III ligowych rezerw Widzewa i w pierwszym sezonie w Warszawie miał ogrywać się w drugim zespole Legii. W pierwszym składzie grali wtedy: Deyna, Ćmikiewicz 
i Kusto. W drugim sezonie przebił się już do pierwszego składu "Wojskowych" 
i podobno zastanawiał nad pozostaniem w Stolicy, jednak wybrał Widzew. Nie mógł żałować, gdyż zdobył z nim dwa mistrzostwa Polski, Puchar Polski i Półfinał Pucharu Europy po czym "Sołtys" wyjechał na podbój Europy Zachodniej co wtedy nie było takie proste. Włodzimierz Smolarek zmarł 7 marca 2012 roku.



Leszek Kamiński - urodzony w 1929 roku w Warszawie. Koszykarz Legii Warszawa w latach 1951-1962. Wcześniej reprezentował AZS AWF Warszawa (1949-1951). Grał na pozycji centra mimo 186 cm wzrostu. Z drużyną "Wojskowych" zdobywał cztery mistrzostwa Polski i trzy wicemistrzostwa. Trzy krotnie awansował z Legią do 1/4 Pucharu Europy. W reprezentacji Polski rozegrał 61 spotkań. Jest uznawany za pierwszego polskiego koszykarza, który wsadził piłkę do kosza od góry. Koledzy uznawali go za talent klasy europejskiej, miał niesamowity wyskok. Leszek Kamiński zmarł 3 października 2012 roku. Miał 83 lata. Został pochowany na cmentarzu Bródnowskim.




 



  

poniedziałek, 29 października 2012

"Hala Banacha będzie jaskinią lwa" - wywiad z Michałem Kozłowskim bramkarzem futsalistów AZS UW

Futsaliści AZS Uniwersytetu Warszawskiego po pokonaniu Red Dragons Pniewy 4:2 umocnili się na 5 miejscu w tabeli I ligi i zbliżają się po woli do czołówki. Mimo, że gospodarze po czterech minutach gry przegrywali już 0:2, to odrobili straty i na przerwę schodzili remisując 2:2. W drugiej połowie zespół AZS UW zdobył jeszcze dwa gole, dzięki czemu zwyciężył 4:2. Zapraszam na rozmowę z bramkarzem AZS UW - Michałem Kozłowskim, który mówi o meczu, smoku który pożre rywali oraz popularności futsalu. 


R.Z.: Czy nie zastanawialiście się nad tym , żeby zaczynać mecze od wyniku 0:2. Po prostu prosić o ustawienie takiego rezultatu na tablicy świetlnej, bo wtedy zaczynacie grać. Z KS Gniezno na inauguracje przegrywaliście 0:4 aby dojść ich na 3:4, lecz ostatecznie przegraliście 3:5. Teraz również goniliście wynik ale ta pogoń okazała się szczęśliwa dla Was.   

M.K.: Nie wiem z czego to wynika, ale na trzeci mecz rozgrywany tutaj na Banacha w drugim gonimy wynik. Na szczęście wygrywaliśmy w dramatycznej końcówce. Nie wiem z czego to wynika? Może chłopaki muszą poczuć taką zadrę, że ten przeciwnik może nam zrobić krzywdę tutaj odbierając jakieś punkty tutaj. Jednak chcemy pokazać, że mimo ich przegrywamy to my jesteśmy lepsi. Myślę, że w tym meczu pokazaliśmy charakter i teraz będziemy się piąć w górę tabeli.

R.Z.: Wiadomo, że spotkanie zwycięża ten kto zdobędzie więcej bramek ale Twoim zdaniem to spotkanie wygraliście dzięki dobrej grze w obronie czy w ataku? A może wszystko w waszym zespole funkcjonowało bardzo dobrze? 

M.K.: Gra się tak jak przeciwnik pozwala, a Red Dragons nie postawili naszej grze obronnej zbyt wysoko poprzeczki. Nie musieliśmy wznosić się na wyżyny umiejętności, żeby wybronić nie które sytuacje ale wiadomo, że obroną samą meczu nie wygramy bo skończy się 0:0. Ja jestem od tego żeby bronić i tutaj chwała kolegom, że miałem mało pracy ale w futsalu może mniej niż w piłce nożnej przez większość meczu możesz nie mieć sytuacji a w tych dwóch, trzech momentach trzeba się wykazać. Natomiast chłopaki w polu pokazali naprawdę parę fajnych akcji, które ćwiczymy na treningach i myślę, że z każdym meczem będzie coraz lepiej i będzie to jeszcze bardziej dynamiczne.

R.Z.: Do tej pory w hali przy Banacha prezentujecie się naprawdę rewelacyjnie. W trzech meczach dwa zwycięstwa to dobry wynik. Na wyjeździe rozegraliście póki co jeden mecz i ponieśliście jedną porażka w dodatku podobno w nie najlepszym stylu.  Czy to znaczy, że będziecie w tym sezonie tylko rycerzami własnego parkietu?

M.K.: Nie. Na pewno byłoby fajnie pourywać drużynom na wyjazdach punkty. Wiadomo, że u siebie wychodzi się pewniejszym na mecz. Tutaj, na tej hali się ćwiczy, zna się jej każdy fragment. Chcielibyśmy, żeby nasza hala w tym sezonie była bastionem nie do zdobycia. Chciałbym, żeby drużyny, które tu jadą czuły, że jadą do jaskini lwa, do jaskini smoka, który ich pożre. Na wyjazdach też te punkty będziemy zdobywać a to dlatego, że nasza gra wygląda coraz lepiej. Nasze przygotowania były trochę inne i te drużyny, które odpaliły na początku, my będziemy z czasem wyprzedzać. Zarówno pod względem fizycznym jak i taktycznym, bo umówmy się pierwsza liga to nie są wyżyny gry taktycznej. Wystarczy kilka ciekawych, nie oklepanych schematów - bo wszyscy próbują grać do środkowego na ścianę. To wszyscy znają, to wszyscy grali 10 lat temu, teraz tak jak piłka nożna tak i futsal idzie naprzód, więc trzeba szukać rozwiązań żeby przeciwnika czymś zaskoczyć. 

R.Z.: Powiedziałeś o zaskoczeniu i jaskini lwa. Mnie zaskoczyło to, że w końcu w hali przy Banacha na waszych meczach jest ponad 150 osób. Jest w końcu dla kogo grać. Pojawiają się rodzice z dziećmi, pierwszy jeszcze nieśmiały doping. Coś zaczyna się dziać w temacie futsalu w Warszawie?

M.K.: Myślę, że na meczu z Red Dragons byłoby jeszcze więcej ludzi gdyby nie śnieżna pogoda, która pewnie powstrzymała wiele osób. Mecz z Heliosem pokazał, że ten doping może być. Jest wielu kibiców w rożnym wieku. Są ludzie starsi, są też chłopcy którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z piłką w klubach w Warszawie. Im więcej ludzi będzie przychodziło, tym łatwiej będzie nam grać, bo wiadomo że gra się dla siebie ale fajnie po udanej interwencji czy zagraniu usłyszeć brawa. To jest docenienie potów wylanych na treningach. Myślę, że kibice będą napędzali nas, my będziemy napędzali kibiców. Może pojawi się w końcu jakiś sponsor, który zainteresowałby się futsalem. Podczas wyborów PZPN jeden z kandydatów wspomniał o futsalu więc może ktoś dostrzeże piękno tej gry i będziemy szli do przodu nie tylko jako AZS UW ale futsal jako dyscyplina.    


    
  


niedziela, 28 października 2012

Pierwsza Kręta Piątka na Moczydle

Osoby wkręcone w bieganie mimo nie najlepszej pogody stawiły się licznie na starcie "Krętej Piątki". Zimowa sceneria parku Moczydło nie odstraszyła twardych charakterów biegaczy, którzy w liczbie prawie 300 chcieli się sprawdzić na dwóch dwu i pół kilometrowych pętlach. Każdy kto tego dnia wyszedł z domu, żeby się poruszać już może uważać się za zwycięzcę. Najlepsi oczywiście walczyli o jak najlepsze czasy, choć w rozdeptanym śniegu nikt nie myślał o biciu życiówki.  

Amatorzy biegania, którzy zwykle truchtają po bieżni, lub po płaskim terenie udział w "Krętej Piątce" na pewno będą długo wspominać. Zwłaszcza podbieg pod górkę Moczydłowską a także kręte zbiegnięcia. Jedyne miłe akcenty to stawy które tam się znajdują, dwa mostki przez które biegli zawodnicy i .., to by było na tyle. Reszta to już prawdziwy sprawdzian formy. Do tej pory Park odwiedzany był głównie przez spacerowiczów i ludzi biegających rekreacyjnie. Może pierwsza Kręta Piątka sprawi, że stanie się areną cyklicznych zawodów jak choćby Park Skaryszewski dla Praskiej Dychy.  
"Park Moczydło jest bardzo ładny. Trasa jest dość trudna ale dla amatora przystępna" - zapowiadał Krzysztof Dymel organizator biegu. "Wykorzystaliśmy kręte ścieżki do jeździe na rowerze górskim, stąd nazwa Kręta Piątka". Chociaż tego dnia nazwę "Kręta Piątka" zamieniłbym na "Śliska Piątka".
Zawodnicy wystartowali po godzinie 12. Od razu na czoło biegu wysunęli się  Artur Sielski oraz Rafał Rusiniak. To praktycznie między nimi rozstrzygnąć miała się walka o pierwsze miejsce. Cała grupa biegaczy musiała uważać na zbity śnieg na trasie, który leżał na trasie. Stojąc na dole największe respekt wzbudzał podbieg pod górkę. Cześć zawodników przestawała biegać i wchodziła. Jednak zdaniem nie których to właśnie zbiegnięcia są najniebezpieczniejsza bo można łatwo doznać kontuzji. 
Najszybszy z całej stawki okazał się Artur Sielski z miejscowości Barlinek w Zachodniopomorskiem, który 5 kilometrów pokonał w czasie 18:01 minuty. Można więc powiedzieć, że pan Artur "przyjechał, zobaczył i zwyciężył". Chociaż, gdy przyjechał na start pierwszą jego myślą było to, że zapomniał biegówek. " Na początku mogłem wrzucić narty, bo trasa nie nadawała się zbytnio do biegania, potem jednak trochę śnieg stopniał i przypominał taką trasę z biegów przełajowych w okresie zima-wiosna." - mówił Artur Sielski z grupy Biegam bo Lubie. " Co do trudności trasy to ciężkie były schody. Ja wybrałem taką metodę, że pokonywałem co drugi stopień, żeby wydłużać krok. Podbieg faktycznie był ciekawy na szczęście śnieg był twardy i miał przyczepność. Najgorsze były zakręty w dolnej części trasy, gdzie się zbiegało w dół tam zaliczyłem dwa szlify (śmiech)". Mimo kraksy na trasie zwycięzca nad drugim Rafałem Rusiniakiem z klubu ŁŁKS Łomża miał 35 sekund przewagi. Honoru stołecznych biegaczy obronił Mateusz Kaźmierczak z UKS G-8 Bielany, który do lidera stracił 54 sekundy.  
Trzymam kciuki, żeby impreza wpisała się w kalendarz stołecznych imprez sportowych. Nie wiem czy ciężko będzie zamknąć park na godzinę, ale w każdym razie wątkiem humorystycznym było, gdy trwała rozgrzewka a między sportowcami poruszały się osoby wracające ze swoimi tobołkami z bazarku na Olimpii. Ale to może pewien wolski folklor. Ważne, że w ten folklor wsiąka też "Wola na bieganie". "Za rok może postaramy się już współpracować z Urzędem Dzielnicy Wola, żeby dzielnica objęła nas patronatem" powiedział Krzysztof Dymel. Dodatkowo dobry jest termin imprezy dla osób, które przygotowują się do startu w Biegu Niepodległości. Może być to dla nich próba generalna przed startem 11 listopada.
 







Trzecie zwycięstwo AZS UW w sezonie

Szczypiorniści AZS Uniwersytetu Warszawskiego w meczu z Gorzowskim Stowarzyszeniem Piłki Ręcznej byli zdecydowanym faworytem. Przyjezdni po pięciu kolejkach mieli na koncie pięć przegranych spotkań i zajmowali ostatnie miejsce w tabeli I ligi. Zawodnicy AZS UW we własnej hali chcieli przedłużyć fatalną passe gości. Choć, jak wiadomo każda seria musi mieć swój koniec. GSPR Gorzów Wielkopolski musi jednak poczekać na swoje pierwsze punkty. 

Pierwsze trafienie w meczu było autorstwa GSPR a dokładnie Marka Baraniaka, który był okazał się strzelcem zespołu w tym meczu. W całym spotkaniu gracz z numerem 18 zdobył 8 bramek. Nie wyprzedzajmy jednak faktów. Po chwili dla gospodarzy wyrównał Łukasz Wolski i było 1:1. Do 4 minuty meczu trwała wymiana ciosów i od rezultatu 1:2 zawodnicy Witolda Rzepki zaczęli uciekać przyjezdnym. Po trafieniach: Michała Flisiaka, Łukasza Nowaka oraz Pawła Puszkarskiego zrobiło się 4:2. Drużyna, która w Warszawie pojawiła się w delegacji, chociaż skazywana była na porażkę, nie położyła się na parkiecie, nie załamała się tylko zakasała rękawy i nawiązała walkę w 14 minucie doprowadzają do wyniku 7:7. Remis utrzymywał się do 17 minuty pierwszej połowy i stanu 9:9. Nadzieje na dobry wynik przyjezdnym zniszczyli Łukaszowie: Wolski i Nowak, którzy zdobyli po dwie bramki w ciągu trzech minut. AZS UW tak się rozpędził, że pod koniec pierwszej połowy prowadzili już 16:11 ale stracili 3 bramki i wynikiem 16:14 zakończyła się pierwsza połowa. 
Druga część meczu to dobra gra Adama Waśko, który zdobył siedem goli (wszystkie w drugiej połowie). Cały zespół AZS UW spisywał się bardzo dobrze, bronili szczelnie i rzucali celnie. Swoje punkty dorzucali m.in Michał Wysocki oraz Franci Brinovec. W 47 minucie spotkania czerwoną kartkę otrzymał bramkarz gości Jarosław Biedrawa za faul prawie na środku boiska na jednym z zawodników UW. Gorzów w drugiej połowie zdobył 12 goli w tym 4 z rzutów karnych. Gospodarze, tego fragmentu gry w drugiej części nie mieli ani jednego. a z akcji zdobyli 19 bramek.  Dzięki czemu mogli dopisać sobie komplet punktów. Kibice opuszczające hale przy Banacha w ten śnieżny wieczór nie mogli narzekać na to, że pokonali aurę aby oglądać mecz i oglądali słaby mecz albo jedno strony pojedynek. Goście zostawili po sobie dobre, ambitne wrażenie ale za to punktów nikt nie przyznaje w piłce ręcznej.
AZS UW po 7 kolejkach rozgrywek I ligi zajmuje 9 miejsce. Uniwerek na koncie ma 3 zwycięstwa i 4 porażki. Teraz przed zawodnikami AZS UW luźniejszy tydzień w treningach związany z dniem Wszystkich Świętych oraz przerwą na reprezentacje. Następny mecz ligowy dopiero 10 listopada. GSPR natomiast swoją passę przedłużył do 6 przegranych meczów i wciąż okupuje 13 miejsce. Pechowe zwłaszcza, że za 2 tygodnie przyjeżdża do nich niepokonany lider KPR Legionowo. 

AZS Uniwersytet Warszawski - GPRS Gorzów Wielkopolski 35:26 (16:14) 

Skład AZS UW: Marcin Malanowski, Michał Wysocki, Adam Waśko, Sławomir Kuc, Paweł Puszkarski, Michał Flisiak, Maciej Krawiecki, Łukasz Wolski, Hubert Chmielewski, Łukasz Nowak, Łukasz Monikowski, Bartosz Zaprutko, Francl Brinovec, Kamil Praski, Bartosz Monikowski, Bartosz Troński.

Punkty AZS UW: Adam Waśko 7, Łukasz Nowak, 7, Michał Flisiak 5, Francl Brinovec 5, Łukasz Wolski 5, Paweł Puszkarski 1, Bartosz Monikowski 1, Sławomir Kuc 1. 

Punkty GSPR Gorzów : Marek Baraniak 8, Michał Nieradko 6...

Karne AZS UW : 3 (2 bramki)
Karne GSPR      : 6 (6 bramek) 
  

Bartosz Monikowski ( zawodnik AZS UW ) Wiedzieliśmy, że Gorzów nie ma żadnego zwycięstwa, mają jakieś problemy finansowo-organizacyjne... ale my również potrzebowaliśmy  punktów. Teoretycznie była to dość prosta sprawa. Trzeba jednak znaleźć te motywacje. Widać było to w pierwszej połowie, że było ciężko. Odskakiwaliśmy a oni nas dochodzili i tak się trochę bujaliśmy. W przerwie powiedzieliśmy sobie parę słów, można powiedzieć, że wzięliśmy się za łby i drugą cześć bardzo fajnie zaczęliśmy. Odskoczyliśmy na osiem , dziewięć bramek i tak naprawdę zawody były ustawione, wszyscy mogli pograć i całe szczęście że tak to się skończyło. Adam Waśko na pewno zagrał bardzo dobre zawody. Nie wiem czy bramkarze z Gorzowa wiedzieli kim jest Adam bo parę razy zachowali się... niesamowicie (śmiech).Co do krytyki wobec skrzydłowych? To wiadomo, że każdy mecz jest inny, czasem łatwo jest krytykować skrzydła jak piłek nie dostają. W tym meczu była bardzo wysoka obrona Gorzowa na środku, wysocy zawodnicy po 2 metry, więc graliśmy te piłki do boku a tam Adam, Franek czy Paweł Puszkarski, kończyli akcje.          








 

sobota, 27 października 2012

Porażka w rugby na śniegu

W sobotę, nie wiem czy zima zaskoczyła drogowców ale na pewno zaskoczyła organizatorów kilkudziesięciu meczów w całej Polsce. Na boisku przy Marymonckiej do godziny 13, kilka osób pracowało przy odśnieżaniu linii i walce o to żeby mecz pomiędzy AZS AWF a Lechią Gdańsk został rozegrany. Skoro rywale już byli w stolicy, chyba wszyscy uznali, że trzeba ten mecz zaliczyć. Chociaż obiektywnie patrząc obiektywnie plac nie nadawał się do gry. Murawa na AWF nie jest ani podgrzewana ani nie ma na boisku dachu. Trzeba było grać w takich warunkach jakie są.

Mówi się, że warunki zawsze są takie same dla obu zespołów. Ja uważam, że fatalna pogoda była bardziej na rękę AZS AWF. Goście nie mogli wykorzystać swojego zgrania, przeprowadzać akcji zespołowych i w ogóle pokazać tego że umieją grać w rugby. Zamiast tego na boisku panował chaos, który napędzał gospodarzy. Byli oni nawet bliscy zdobycia drop gola dającego trzy punkty. Jednak próba kopnięcia piłki po koźle w trakcie gry, została zablokowana.Szkoda, że zawodnik AZS AWF tak długo zwlekał z podjęciem decyzji. W końcu jednak faworyci spotkania, czyli Lechia zaczęła częściej grać nogą i próbować indywidualnych akcji. Piłki zagrywane były za plecy zawodników AZS AWF "na aferę" i coś z tego powstawało, bo piłka potrafiła płatała figle wyślizgując się raz jednym raz drugim graczom. W pewnym momencie Lechia zdobyła pierwsze przyłożenie na 5:0 po akcji lewą stroną boiska, jednak próba podwyższenia była nie udana. Po kolejne przyłożeniu na 10:0 Lechia również nie zdołała podwyższyć kopnięciem. Dopiero po doskonałej akcji biegowej pod koniec pierwszej połowy i przyłożeniu między słupy  na 15:0 goście podwyższyli do 17:0. Takim wynikiem zakończyła się pierwsza połowa. 
Druga część meczu to coraz bardziej zasypane boisko, zasypane puste krzesełka na których nie było kibiców oraz coraz większe problemy AZS AWF. Karty jednak tego dnia rozdawała pogoda, która uniemożliwiała przeprowadzanie składnych akcji. Byli zawodnicy wspominali natomiast stare piłki, wykonane ze skóry, które nasiąkały wodą i stawały się później ciężkie jak piłka lekarska. Można nimi było sobie powybijać palce. Teraz to nowa technologia- jedyny minus to to że piłki się ślizgają.  My tu wspominamy a po stronie Lechii robi się ...36:0. Punkty zdobywają : Marek Płonka 10, Robert Kuźmiński 10, Rafał Janeczko 6 ( były zawodnik AZS AWF) , Tomasz Hebda 5 oraz Piotr Jurkowski 5. 
AZS po rundzie jesiennej zajmuje ostatnie miejsce w ekstralidze rugby. W siedmiu meczach zdobywając 1 punkt. Nie obrażając nikogo widać, że liga rugby staje się coraz bardziej zawodowa, jak długo będzie w niej miejsce dla amatorów z Marymonckiej? Którzy chociaż mają wielkie chęci do gry nie są w stanie pokonać ludzi, którzy żyją z rugby i trenują 5 razy w tygodniu a 2 razy.

Maciej Misiak, trener AZS AWF - Ostatnie mecze z Lechią przegrywaliśmy wysoko ponad 50 punktów. Pogoda nam trochę sprzyjała bo mogliśmy skupić się na obronie, dzięki temu wynik jest nie wiem czy niski ale 30 pare punktów dla Lechii. Myślę, że zagraliśmy ambitnie. Patrząc na to że u nas nie grała nasza 10 - Łukasz Nowosz i 8 - Jan Cal, to uważam, że pozytywnie pokazaliśmy się w meczu z mistrzem Polski. Zdarzało nam się grać w takich arktycznych warunkach ale faktycznie rzadko. Był to ostatni mecz rundy jesiennej, ale w tym roku gramy awansem jeden mecz rundy wiosennej za dwa tygodnie i 11 listopada jesteśmy gospodarzem turnieju siódemek. 
P.S W tym samym czasie kilka kilometrów dalej, przy ulicy Wawelskiej była wiosna...tzn nie kalendarzowa ani też pogodowa tylko wiosna według terminarza I ligi rugby. W spotkaniu rozgrywanym awansem za przyszłą rundę, rugbyści Skry przegrali z Czarnymi Pruszcz Gdański 12:30. Podsumowując na Bielanach jesień, na Mokotowie wiosna a wszystko łączy śnieg. 




 

piątek, 26 października 2012

"Czas wyboru"

PZPN PZPN... wszędzie PZPN. W telewizji wybory, w radio wybory w gazetach wybory. Kraj jest już chory na temat "Kto będzie Prezesem?". Mówimy o związku, którego reprezentacja awansowała właśnie na... 54 miejsce w rankingu FIFA. Wybrałem się, więc do hotelu Sheraton, żeby z bliska przyjrzeć się wyborczej gorączce.

Na miejscu 118 delegatów podzielonych jak to się mówi: na beton, rewolucjonistów oraz pływaków, którzy z każdymi wejdą w koalicję, żeby tylko utrzymać posadę - taki PSL. Grupa dziennikarzy na bieżąco raportuje co się dzieje w sali obrad. Trochę już wkurzeni, że siedzieć tu będą do północy, wszystko przez opóźnienia na sali. Dokładnie wybory przewodniczącego oraz głosowanie nad tym w jaki sposób głosować. Rewolucjoniści dogadać się nie mogą. Do godziny 13 jedyne sprawne co szło to wnoszenie cateringu. Na mównicy pojawił się także ustępujący prezes Grzegorz Lato, który trochę żalił się na to, że go nie doceniano oraz, że Euro 2012 było sukcesem... no może nie sportowym. Salę "rozruszał" też Zbigniew Lach, który z mównicy namawiał Kręcine do rezygnacji z kandydowania. Kabaret, więc nie wybory.
W kulisach mówi się, że wygra Edward Potok czyli przedstawiciel betonu a raczej żel betonu, który miał być w koalicji z Romanem Koseckim. Po pewnym czasie jednak Kosecki mówi, że sam startuje w wyborach.Faworytem staje się więc Zbiegnie Boniek. Do pierwszej tury podobno, więc nie powstała żadna kolacja między kandydatami, choć wydaje się, że najmniejsze szanse miał  Zdzisław Kręcina. Były sekretarz zapowiadał rano, że ogarną to wszystko do 15. Jak się okazało o 16 zarządzono przerwę obiadową.
Zresztą wcześniej co jakiś czas urządzano przerwy. Może gdyby wybory przeprowadzano w formie konklawe wszystko poszłoby sprawniej. Delegaci zamknięci byli by pod kluczem i może zebraliby się w sobie i dokonali wyboru a nie wychodzili na papierosa co chwilę.Było już pewne, że wybory skończą się w nocy a może nawet w sobotę rano. System australijski , który wybrano do głosowania jest taki, że odpada osoba która zebrała najmniej głosów. Mogło być nawet 4 tury głosowania...o ile nikt nie zdobędzie ponad 50 procent głosów w pierwszej turze. Do tego dochodzą jeszcze wybory komisji a później wiceprezesów, zarządu itp Blady świt zastanie ich w hotelu Sheraton. 
Wracając do domu  myślałem, że ktokolwiek nie zostanie wybrany to i tak nic się nie zmieni. Zmienić mogą coś ludzie na dole, pracując u podstaw, z dziećmi w małych klubach, służąc piłce nożnej. Dla takich ludzi mam wiele szacunku. A tych, których nazywa się baronami, którzy decydują o wyborze prezesa są dla mnie bardziej jak Nikodemowie Dyzma. Baronowie to arystokracja, co prawda jest to najniższy stopień arystokratyczny ale jednak. A Ci , którzy uważani są za magnatów nawet obok takich tytułów nie stali. 
Czy ktoś pamięta kto był prezesem PZPN w czasach gdy Polska zajmowała 3 miejsce w RFN w 1974 roku albo w Hiszpanii w 1982? Pewnie nie, bo kogo to obchodzi.



     


wtorek, 23 października 2012

Nowa pięściarska kuźnia talentów

Na Woli, w Zespole Szkół im. Stefana Bryły powstać ma pierwszy w Polsce, Uczniowski Klub Sportowy Urlich Nokaut Promotion. Projekt ma wystartować w styczniu. Do stawienia się na treningach uczniów szkoły zachęcali ambasadorzy akcji: mistrz świata w organizacji WBC i były mistrz świata w federacji IBF w kategorii junior ciężkiej-Krzysztof "Diablo" Włodarczyk oraz Przemysław Saleta, mistrz Europy EBU w wadze ciężkiej  a także Artur Szpilka, który na swoje sukcesy  pracuje. Jak długo projekt będzie działał? Oby dłużej niż 12 rund.

Tereny Koła to teren idealny do szukania nowych gwiazd w boksie. Jeśli tylko młodzież z tamtejszych okolic zrozumie, że dawanie w twarz na ulicy można zamienić na sport i jeszcze zrobić na tym karierę to mogą być z tego zaskakujące efekty. Kto może w tym pomóc jak nie wspomnieni mistrzowie, którzy mogą stać się autorytetem dla nudzącej się dzieciarni. Może filia UKS powstałaby jeszcze na "Gibalaku"?  Póki co, będzie przy ulicy Księcia Janusza. Jak powiedziała na spotkaniu z uczniami i mediami pani dyrektor "Obserwujemy naszych podopiecznych, którzy trenują po lekcjach w siłowni a mamy ich dwie. Wierzymy, że znajdą czas na uprawianie kolejnej dyscypliny i pójdą w ślady mistrzów".  
Szkoła sprawia znakomite warunki do uprawiania sportu. Dwie szatnie, wspomniane dwie siłownie, dwie hale (jedna duża druga mniejsza, boiska do trenowania na dworze). Zajęcia odbywać będą się trzy razy w tygodniu. Nic tylko podnosić umiejętności i stać się mistrzem pierwszego kroku bokserskiego.  
"Przeprowadzimy nabór, podejrzewam, że nie będzie grupy zaawansowanej, wszyscy będą świeżakami"- mówi Łukasz Malinowski trener koordynator UKS Urlich Nokaut Promotion. " Będziemy z nauczycielem WF zachęcać młodych ludzi do uprawniania pięściarstwa. Zarówno tych sprawnych jak i tych mniej sprawnych również. Organizacyjnie to będziemy podejmowali decyzje na bieżąco- czy zrobimy drugą grupe, czy podzielimy na roczniki. To wszystko zależy jaki będzie odzew" - dodaje trener.
UKS planować będzie także współpracować z innymi warszawskimi klubami, Legią, Fenixem, Gwardią (chociaż niestety nie wiele tam już się dzieje) a także siedzibą klubu Nokaut Promotion na Wawrzyszewie, gdzie jest hala z dwoma ringami. 
Klub w pracy z młodymi pięściarzami stawiać będzie na jakość "Będą w to zaangażowanie trenerzy z wieloletnim doświadczeniem. Ja sam prowadzę zajęcia 11 lat. Mam uprawnienia trenera I klasy. Trenowałem kiedyś juniorów w naszym gymie na Wawrzyszewie, jeździłem z nimi po całej Polsce.Dlatego myślę, że damy sobie rade. Co do spraw organizacyjnych to wszyscy są tak pozytywnie nastawieni zarówno pani dyrektor jak i prezes Gil, co w połączeniu z doświadczeniem naszej grupy może stworzyć coś co będzie istniało wiele lat"  - mówi Łukasz Malinowski.
Zastanawia mnie tylko czy do treningów zostaną dopuszczeni chętni z poza szkoły? Czy może będą mogli uczyć się w szkole za trenowanie w UKS? Na pewno cieszyć się trzeba jednak, że w naszym mieście coś może powstać a nie tylko upada.


  

niedziela, 21 października 2012

"Wierzę w ten zespół" - wywiad z Maciejem Gordonem trenerem koszykarek AZS UW

Koszykarki AZS Uniwersytetu Warszawskiego po serii wyjazdowych meczów, po raz pierwszy w tym sezonie zawitały na parkiet hali przy ulicy Szturmowej. Gospodynie bardzo liczyły na zwycięstwo z AZS UMCS Lublin. Niestety,  mimo wyrównanego pojedynku, w którym rezultat utrzymywał się na granicy remisu UW przegrało czterema punktami a przyjezdne po meczu odtańczyły zwycięski taniec. Na wywiad z załamanym trenerem Maciejem Gordonem musiałem trochę poczekać.  Jednak rozumiałem, że najchętniej nie rozmawiałby tego już dnia z nikim.

R.Z.: Po ostatnim zwycięstwie na wyjeździe, wiele osób to was stawiało za faworyta w spotkaniu z AZS UMCS Lublin. Mecz faktycznie był bardzo wyrównany. Czego zabrakło do tego żeby na tablicy nie widniał wynik 62:66 tylko np 66:62 dla was?

M.G.: Nie wiem czego zabrakło... wydaje mi się, że przede wszystkim brak skuteczności. Zaczęliśmy ten mecz zbyt nerwowo, stwarzaliśmy sobie niezłe sytuacje ale graliśmy zbyt elektrycznie przez co brakowało dokładności. W pewnym momencie złapaliśmy rytm i zdawało się, że wyjdziemy na prowadzenie i odjedziemy. Kiedy jednak wyszliśmy odskoczyliśmy, chyba na 41:38 popełniliśmy dwie... fatalne decyzje w ataku, przez co rywalki odrobiły straty ale i odjechały na kilka oczek. To było cholernie bolesne... Może nie jesteśmy zespołem na góre tabeli w tym roku? Choć wierzę, że dziewczyny się pozbierają. Szkoda, że to co odrobiliśmy w zeszłym tygodniu, straciliśmy teraz a to może nas zaboleć na koniec sezonu. Liczę, że zespół wygra to co powinien plus jeszcze uszczknie coś jeszcze na wyjazdach oraz w takich meczach, które będą ciężkie. Niestety brakuje nam w pewnych momentach koncentracji, nie chcę mówić personalnie ale z zawodniczkami będę musiał porozmawiać indywidualnie bo czasem przemontowywanie naszych graczy jest strasznie duże. W wyniku tego nie grają co potrafią i to jest chyba największy kłopot. 

R.Z.: Ponieważ jest to nasze pierwsze spotkanie w tym sezonie, muszę zapytań o nowe zawodniczki, które wzmocniły AZS UW. Chociaż trzon w klubie od jakiegoś czasu jest taki sam to jednak pojawiło się kilka nowych koszykarek. Klubowi akademickiemu też ciężko rywalizować na rynku transferowym z profesjonalnymi klubami.

M.G.: My możemy zaproponować jakieś studia, jakąś drobną pomoc w postaci stypendiów i no rozwój graczom.Skorzystały z naszej oferty dwie zawodniczki, którym proponowaliśmy grę już przed rokiem ale poszły do Sokola Podlaskiego. Mówię tu o Monice Bieniek i  Justynie Owczarek. Z czystego przypadku pojawiła się Karolina Fiejdasz, która w zeszłym roku mieszkała w Barcelonie, grała na zapleczu hiszpańskiej Ekstraklasy, jej mąż dostał teraz pracę w Warszawie. Chciała potrenować i ustaliliśmy jakieś zasady współdziałania. Doszła jeszcze jedna kluczowa zawodniczka- Jolanta Nowocin, jednak doznała kontuzji w drugim tygodniu września. Ona byłaby szalenie pomocna właśnie w takich meczach jak ten jednak zerwała więzadła.Jest jeszcze Iza Tkacz z juniorek SKS 12 Warszawa, bardzo obiecująca zawodniczka rocznik 1995 o parametrach wzrostu 186 centymetrów wzrostu, która naruszyła sobie kolano na obozie i jej rehabilitacja się kończy i myślę, że w listopadzie powinna do nas wrócić. Nowocin pewnie później będzie gotowa do gry, ale ta dwójka na pewno wzmocni naszą siłę. Na ten moment jedna trzeba wygrywać to co się powinno, natomiast my dwa z tych meczów przegraliśmy. 

R.Z.: Jak zakładaliście sobie przed sezonem o co będziecie grali, to gdzie widział trener swoją drużynę? 
M.G.:  Ja zawsze to samo powtarzam... starajmy się grać jak najlepiej w koszykówkę! I osiągać wyniki lepsze niż w poprzednim sezonie. W tym sezonie odpadło nam dwoje zawodników Iwona Zagrobelna i Edyta Kisiel o parametrach 188 cm 190 cm i ta strefa pod koszowa trochę nam się zachwiała. Do połowy lipca Iwona miała być, ale wtedy zdecydowała się na rezygnację z koszykówki i podjęcie pracy. Potem nie było też kogo za bardzo wziąć. Dlatego też mamy kłopot, choć widać, że Justyna Owczarek ma potencjał, walczy i stara się to jednak brakuje jej ogrania. Ja mam nadzieję, że w drugiej części sezonu to będzie bardzo przydatny gracz. Jest już przydatna Kasia Sobczyńska, Sylwia Zabielewicz, jeszcze dojdzie Iza Tkacz i jakoś będziemy to rzeźbić. Ten zespół jeszcze nie jedną niespodziankę sprawi ale teraz jest frustracja , bo ten mecz powinniśmy wygrać. W tabeli zamiast mieć bilans 3-0 albo 2-1 zaczynamy ligę od 1-2. Teraz jedziemy na wyjazd do głównego faworyta do awansu, do Siedlec, gdzie daje się na 5 % na zwycięstwo. Myślę, że to jest realna ocena, choć pojedziemy tam walczyć i bić się o punkty. Trzeba pracować nad morale zespołu , które przed tym meczem było niezłe ale teraz na pewno zostało zachwiane. 

R.Z.: Wspominał trener o złych decyzjach, które podejmowały zawodniczki w ważnym momencie meczu. Czy to element techniczny który można poprawić na treningu? Czy raczej psychiczny?
M.G.: Gra w koszykówkę jest szalenie dynamiczna, więc tu ciężko jest coś poprawiać w kontekście psychologii. To trzeba wypracować na treningach, podnosić umiejętności zawodniczek, żeby umiały je wykorzystać wobec przeciwnika W poprzednim sezonie nam to się udało.W meczu z UMCS zawodniczki popełniły za dużo indywidualnych błędów. Taktyka też nie wyglądała za dobrze i nie wiem czym to było spowodowane.Mamy problemy z pozycją 1, jakoś nie są w stanie zaskoczyć pewnych rzeczy. Mam nadzieję że to się poprawi ciężką pracą i dojdziemy do tematu , że nie będzie z tym kłopotu. Ciągle niestety poszukuję tych "jedynek". Nie spełniają tych oczekiwań jakie my sobie zakładamy i jakie one sobie zakładają , bo te mecze często są szarpane. Natomiast ja ciągle w nie wierze i nie zamierzam po Polsce szukać Bóg wie jakiego gracza, który dźwignie ligę. Postawiłem na ten zespół i zamierzam z nim do końca sezonu wytrwać. Jak to się ładnie mówi - kapitan ze statku schodzi ostatni. Jest jeszcze parę meczów i wierzę, że uda nam się to ugrać.